نویسنده:زن ایرانی
در طي زندگي اجتماعي و خصوصي خودمون همواره در شرايطي گاه تا حد زيادي يكسان قرار مي گيريم كه قبلن همان شرايط را گذرانده ايم ....
يك نمونه مسئله ي انتخابات است .
انتخابات رياست جمهوري ..انتخابات مجلس شوراي اسلامي و شوراهاي شهرها يا خبرگان و شوراي نگهبان و....
بعد از انقلاب طبق آمار ٬ما دست كم سي انتخابات را پشت سر گذرانديم و اكنون در آستانه هشتمين انتخابات مجلس شوراي اسلامي قرار داريم ..
اگر به فكر شركت در انتخابات هستيم بايد كانديداها رو بشناسيم و بدانيم در خانه ملت آيا براي ملت قدرتي براي انجام كاري دارند ؟
در دوره ي ششم اولين و بزرگترين شعار انتخاباتي نامزدها لايحه آزادي مطبوعات بود كه به محض تشكيل شدن جلسه هاي اوليه ،اين لايحه پيشنهاد شد و در واقع تعدادي از نامزدهاي انتخابات شده به شعارهاي انتخاباتي خود عمل كردند ... بعد همه شاهد بوديم كه سيد علي خامنه اي رهبر اين انقلاب با نامه اي به نام حكم حكومتي طرح اين لايحه را ممنوع كرد و چه سر و صدايي شد و در پايان همه كنار كشيدند و نماينده اهواز ، اگر درست گفته باشم كه به رهبري گويا در عصبانيت توهين كرده بود به پابوسيش رفت يا بردندش ..و ..و .و
نظر من اين است كه در حال حاضر ما انتخابات مجلس رو در پيش داريم و كاري به انتخابات رياست جمهوري و يا ديگر انتخابات ندارم .. مجلس خانه ملت است و جايي است كه نمايندگان ما بايد از حق مردم در برابر دولت و ديگر ارگانهاي وابسته به نظام دفاع كنند...آيا اين قدرت رو دارند ؟
آيا در توان دارند كه از حق مردم در برابر قدرتي پنهان و آشكار كه در تمامي كشور حكومت مي كند دفاعي كنند ؟ و اگر دفاعي كنند آيا در آخر به پابوسي و يا غلط كردن نمي اندازنشان ؟
خوب نمايندگاني كه قدرت بسيار بسيار محدود دارند ( اگر به واقع دلسوز مردم باشند ) اجازه حرف زدن ندارند....
نامزدهايي كه از ميان انبوه طرفداران نظام ، خود را كانديد مي كنند اگر از فيلترهاي مشخص شده رهبري و شوراي نگهبان بتوانند رد بشوند ....آيا قدرتي دارند ؟.
به نظر شما چه كساني قدرت ِ عبور از اين تاييد كردنهاي رهبري و شوراي نگهبان را دارا هستند ؟ آيا اينان كه گروه خاصي از خود نظام هستند ، چطور مي توانند حرف مردم و درد مردم را بگويند در صورتي كه از مردم نيستند ؟......
اين تجربه در پيش رو يعني انتخابات مجلس ِ هشتم تجربه اي است كه هفت بار داشتيم ...بايد از خود بپرسيم و از ديگر دوستان كه :
در دوره هاي قبل كه نامزدهاي مورد نظر را با بررسي و تحقيق انتخاب كرديم آيا توانستند از حق ِ لااقل اكثريت كه نه نيمي از مردم دفاع كنند و آيا توانستند در خانه ي ملت به دور از مسائل صرف فقط سياسي به درد مردم برسند ؟
يك نمونه بارز اين دست كم كاري يا چشم بستن خانه ملت را مي توان مسئله جيره بندي بنزين نام برد كه با اينكه همه در دولت و مجلس مي دانند اين طرح نه تنها شكست خورده و صرفه جويي هم نداشته بلكه به ميزان زيادي بر تورم و گراني نيز افزوده است ..چرا مجلس كه وظيفه به زير سوال بردن قوه ي مجريه براي عملكرد ضعيف و يا اشتباه در اجراي ِ اين دست از امور را دارد ، لب فرو بسته و دولت رابه استيضاح كه هيچ ، حتي در حد انتقاد هم چيزي نگفته .....
خوب وقتي شركت كردن يا نكردن در انتخابات ، فرقي ندارد و آنان كه قدرت در دست دارند خود مي بُرند و مي دوزند ، هر كاري كه خود و به نظر ِ عده ي كمي درست است ، را انجام مي دهند چرا ما بايد براي اينكه آنان مي خواهند به جهانيان ثابت كنند كه در ايران هم آزادي انتخابات وجود دارد و قدرت در دست مردم است و حكومتي مردمي دارد و مردم هستند كه بر خود حكومت مي كنند نه عده اي خاص .. و.. و. واينكه نشان دهند كه مردم ايران در همه ي صحنه ها با حكومت و همراه با حكومت هستند.... همكاري كنيم ؟
چرا بايد در انتخاباتي كه آن هم فقط نمايشي ديگر و پولهاي كلاني ديگر( به نام تبليغات هاي انتخاباتي ) بر باد دادن است و جز فريب چيزي نيست شركت كنيم ؟
نمي گويم شركت نكنيد ..كه آزاديد ولي .....
مي گويم براي شركت كردن ، آيا تنها اين دليل كه دشمنان خيالي يا واقعي مشتي ديگر از ما بر دهنشان فرو بيايد ، كافي ست ؟
شركت نكردن ِ ما هم بايد با دليل باشد ؟ براي چه ...
اگر با منطق و برهان عمل كنيم مي توانيم در سرنوشت كشور دخيل باشيم.
چه با شركت نكردن كه نشان ِ مخالفت ِ ما با وضع موجود مي باشد و چه با شركت كردن كه نشان از اين دارد از قدرت ِ حاكم كنوني در ايران راضي هستيم .( احساسات در تعيين ِ سرنوشت كشورمان نقشي ندارد ).
